Życie jak bańka ulotne

Uczmy się kochać żyjących Bo kiedy oddech ustaje Świat zmienia się na gorsze Serce na poły pęka Pęka Jak bańka mydlana I może nocy juz nie być I może nie być już rana Cierpienie umysł otula Jak drut kolczasty go rani Zostanie tylko żal Słów i gestów niewykonanych Uczmy się kochać szczerze Wtedy, gdy jest na to pora I pośród życia szarości Odnajdźmy krztynę miłości Dla Harmazona Który był wszystkim Za krótko Kochająca już zawsze

Uczennica